Ik zeg al bijna 2 jaar: ik zit in mijn bonus tijd.
Mijn vader overleed toen hij 46 jaar was. Ik was dertien.
Op die leeftijd denk je dat volwassenen oud zijn.
Ik dacht dus ook dat mijn vader oud was toen hij stierf.
Het voelde normaal, alsof dat hoorde bij het leven.
Maar nu, jaren later, zie ik pas hoe jong hij eigenlijk was.
Ik ben inmiddels 47 jaar en morgen word ik al 48 jaar.
Gewoon… al twee jaar ouder dan hij ooit heeft mogen worden.
En dat besef grijpt me soms bij de keel.
Het zet alles in een ander perspectief.
Het leven is kostbaar en het is niet vanzelfsprekend.
Toch voel ik me niet zwaar of verdrietig.
Integendeel. Ik ben dankbaar.
Elke dag dat ik opsta, voel ik dat ik leef in extra tijd.
Tijd die mijn vader nooit heeft gekregen.
Die gedachte geeft me kracht en drijft me om alles uit mijn dagen te halen.
Mijn passie, mijn creativiteit, mijn gedrevenheid; die heb ik niet van een vreemde.
Mijn vader was ook ondernemer.
Een creatieve geest, gedreven en vol energie.
Zijn ICT-magie heb ik niet geërfd, computers zijn nooit mijn ding geweest.
Maar zijn vuur? Absoluut.
Dat vuur brandt nog elke dag.
Ik mis hem nog steeds, elke dag.
Hij was mijn voorbeeld, ook al heb ik hem maar kort mogen kennen.
Toch leeft hij voort in mij.
In hoe ik werk, hoe ik met mensen omga, hoe ik onderneem.
Zijn positiviteit, zijn humor, zijn creatieve geest… het zit allemaal in mij.
Ook als het tegenzit, blijf ik positief.
Dat heb ik van hem geleerd.
Blijven doorgaan, blijven geloven in jezelf, blijven kiezen voor verbinding en creativiteit.
Zijn kracht is mijn fundament geworden.
Nu ik ouder ben dan hij ooit is geweest, voel ik nóg sterker de drang om betekenisvol werk te doen.
Ik wil mensen raken en verhalen vangen in inkt.
Ik wil mezelf blijven in alles wat ik doe: kleurrijk, vol karakter en met liefde.
Elke tattoo die ik zet, is meer dan een plaatje.
Het is een klein eerbetoon aan het leven.
En stiekem, ook een beetje aan hem.